اوقات خوش آن بود که با دوست بسر رفت  

      باقي همه بي حاصلي و بي خبري بود  

خوش بود لب آب گل وسبزه و نسرين  

افسوس که آن گنج روان رهگذري بود

خود را بکش اي بلبل از اين رشک که گل را

با باد صبا وقت سحرجلوه گري بود

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

از يمن دعاي شب و آه سحري بود  

آه ! نمی دانم، براستی اين تقدير من ا ست! يا سرنوشت توست! كه اينگونه ديواری از جنس فاصله بين نگاهمان كلاممان و بين دستهامان جدايي افكنده ست. *** ديرگاهی ست صدای تپش قلبت شوق زيستن را در من نيفروخته و ترنم صدای مهربانت سرود هستی را با من تكرار نكرده ست. *** اينك من در انتظارم در انتظار،همسرايي با باد هم نوايي با برگ هم نشيني با سبزه وهمدلی با مهتاب *** من در انتظارم در انتظار مخمل چشمانت لطف كلامت شوق نگاهت گرمای سوزان سلامت واحساس قشنگی كه با تو بودن در من ايجاد می كند *** آری من مرد هميشه منتظر، در قصه های تو هستم. با من بخوان و با من بمان برای هميشه اي نغمه ساز سرودن