بیشتر عمر خود را در سرزمین هند به سر برد. ابتدا در دستگاه غزنویان عزت و مقامی یافت. اما به سعایت بد خواهان گرفتار شد و هفت سال در قلعه ی «دهکـ » و «سو» وسه سال در قلعه ی «نای» هشت سال در قلعه ی« مرنج »در زندان به سر بردمسعود در سال های اسارت، قصاید زیادی در شرح احوال خویش در زندان سرود  که به « حبسیه» (حبسیات) معروف است.

 این شعر رو سعی کردم تا انجایی که امکان داشت به صورت خلاصه بنویسم تا مفهوم اصلی شاعر رو برسونه و به قول خود شاعر:

قصه چه کنم دراز،  بس باشد            چون نیست گشایشی زگفتارم

داستان سیه روزی و توسل به خواجه بونصر

شخسی به هزار غم گرفتارم              در هر نفسی به جان رسد کارم

بی زلت و بی گناه محبوسم              بی علت و بی سبب گرفتارم

خورده قسم اختران به پاداشم            بسته کمر آسمان به پیکارم

محبوس و طالع است منحوس            غمخوارم و اختر است  خونخوارم

امروز به غم فزون ترم از دی            وامسال به نقد کمتر از پارم

طومار ندامت است طبع من            حرفی است هر آتشی ز طومارم

یاران گزیده داشتم روزی             امروز که شد که نیست کس یارم

هر نیمه شب آسمان ستوه آید            از گریه سخت و ناله ی زارم

زندان خدایان که و من که !             ناگه چه قضا نمود دیدارم؟

بندی است گران به دست و پایم در            شاید که بس ابله و سبک بارم!

محبوس چرا شدم ، نمی دانم              دانم که نه دزد ونه عیارم

آخر چه کنم من و چه بد کردم            تا بند ملک بود سزاوارم ؟

تر سیدم و پشت بر وطن کردم            گفتم من و طالع نگونسارم

بسیار امید بود در طبعم            ای وای امید های بسیارم !

قصه چه کنم دراز،  بس باشد            چون نیست گشایشی زگفتارم

ای بخت بد که هیچ نبود من از تو شاد            هر لحظه ز زخم تو درد دگر کشم

بس آب گرم  و باد خنک هر شبی که من           از دیدگان ببارم و از سینه برگشتم

یا پاره کن به قهر گریبان عمر من                   یا دامنی بده که در آن پای در کشم

                                  مسعود سعد سلمان