ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا         خبر از سرزنش خار جفا نیست ترا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست ترا          التفاتی به اسیران بلا نیست ترا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا           با اسیر غم خود رحم چرا نیست ترا

فارغ از عاشق غمناک نمی‌باید بود           جان من اینهمه بی باک نمی‌یابد بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی    همره غیر به گلگشت گلستان باشی

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی       زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی          یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد        به جفا سازد و سد جور برای تو کشد

شب به کاشانه‌ی اغیار نمی‌باید بود        غیر را شمع شب تار نمی‌باید بود

همه جا با همه کس یار نمی‌باید بود        یار اغیار دل‌آزار نمی‌باید بود

تشنه‌ی خون من زار نمی‌باید بــــــود        تا به این مرتبه خونخوار نمی‌باید بود

من اگر کشته شوم باعث بدنامی تست    موجب شهرت بی باکی و خودکامی تست

.....

شرح پریشانی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید         داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید         گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی        سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم       ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم

عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم           بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود        یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت         سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت         یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که خریدار شدش من بودم         باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او        داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او         شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد         کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

چاره اینست و ندارم به از این رای دگر         که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر         بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود    من بر این هستم و البته چنین خواهدبود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی‌ست         حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی‌ست

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکی‌ست           نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی‌ست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود          زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به          چند روزی پی دلدار دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگر باشم به          مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به

وحشی بافقی

وحشی بافقی

نام وحشی بافقی کمال الدین و بقولی شمس الدین محمداست ، وی از مردم بافق می باشد و برخی کرمانی و برخی یزدی نگاشته اند ، این شاعر شیرین سخن در پنجاه و دوسالگی زندگی را بدرود گفته است ، و چون تاریخ وفاتش(991) است پس میتوان گفت که در (939)چشم به دنیا گشوده است. وحشی از خاندان متمکن و توانگر بوده ، و خانواده اش اهل فضل و دانش شمرده می شدند ، چنانکه مقلب به لقب(مولانا)بوده اند ، وی روزگارش را در شهر کاشان به مکتب داری می گذرانده است. وحشی در شهر کاشان با شاعرانمعروف آن سامان حشر ونشر داشته ، ولی عاقبت کارشان به هجو یکدیگر کشیده است0 از جمله این شعرا میتوان گویندگان زیر رانام برد :1-مولاناکمال الدین محتشم کاشانی ، 2-ضمیری همدانی ، 3-فهمی کاشانی، 4-شجاع کاشانی  ، 5-غضنفر گلجاری 0

اما مولانا شرف الدین علی بافقی که وحشی و برادرش متخلص به مرادی از شاگردان وی بوده اند ، از شاعران نامی دربار شاه تهماسب صفوی و از عقاب مولانا شرف الدین علی یزدی موخر شهیر و مصنف تاریخ ظفر نامه بوده است . از شاعران دیگری که با وحشی ارتباط داشته ان اینها را می توان شمرد :میرزا محمد ولی دشت بیاضی متخلص به ولی ، و حافظ حاجی بیگ قزوینی ، و قاضی قلندر هروی ، و آدینه قلی بیگ تابعی .

در کل شیوه ی شعر وحشی بسیار دلنشین ، و مخصوصا غزلیاتش سخت دل انگیز و پر از سوز وگداز است ، طبعش بی نهایت روان و گفتارش در حد سهل و متنع و فوق العاده سلس وساده  وموثر است ، به طور کلی نفوذ صاحب دلان نتیجه ی سلاست بیان ، و شیوایی و شیرین گفتار ، و نغزی دلنشینی اشعارش می باشد.معروف است که او از روش بابا فقانی پیروی میکرده است ، در صورتی که بسیار از غزلیاتش بویژه ترجیع بند عارفانه ی معروفش با شهرت جانگیرش در میان آثار شعرای متوسطین بیهمتاو در اوج رعفت است .

غزلیات:

تا به آخر نفسم ترک تو در خاطر نیست    عشق خود نیست اگر تا نفس آخر نیست

اثر شیوه ی منظور کند هر چه کند    میل این فته نخست از طرف ناظر نیست

عیب مجنون مکن ای منکر لیلی که درو    حالتی هست که آن بر همه کس ظاهر نیست

دیده گستاخ نگاست بر آن مست غرور    در کمینگاه نظر غمزه مگر حاضر نیست

همه جا جلوه ی حسن تو و مشتاق وصال    همه تن دیده و بر نیم نظر قادرنیست

وحشی آن چشم کزو نیست ترا پای گریز

بست چون پایتو بی سلسله گر ساحر نیست

ماه من گفتم با من مهربان باشد نبود      مرهم جان من آزرده جان باشد ، نبود

از میان بی مجبی خنجر بخون من کشید     اینکه اندک گفته گویی در میان باشد ، نبود

بردلم صد کوه غم از سرگرانیهای او    بود اما اینکه بر خاطر گران باشد ، نبود

خاطر هر کس ازر می شد ، بنوعی شادمان    شادمان گشتم که با من همچنان باشد ، نبود

وحشی از بی لطفی او شکایت داشتم

پیش او گفتم که یارای زبان باشد،نبود

دور از چمن وصل یکی مرغ اسیرم    ترسم که شوی غافل ودر دام بمیرم

خواهم که شوق از نظر لطف تو غایب    هر چند که پر دارم  و بسیار حقیرم

گر آب فراموشی ازین بیشتر آید    ترسم که فرو شوید از آن لوح ضمیرم

جان کرد وداع تن و برخاست که وحشی

بنشبن تو که من در قدم موکب میرم

"ط"

تکیه کردم بر وفاداری او غلط کردم ، غلط        باختم جان در هوای او غلط کردم ،غلط

عمر کردم صرف او فعلی عبث کردم ، عبث        ساختم جان در وفای او غلط کردم ، غلط

دل به داغش مبتلا کردم ، خطا کردم ، خطا         سوختم خود را برای او غلط کردم ، غلط

اینکه دل بستم به مهر عارضش بد بود ، بد        جان که دادم در هوای او غلط کردم ، غلط

همچو وحشی رفت جانم در هوایش حیف

خو گرفتم در جفای او غلط کردم ، غلط

  قطعات:

وفاداری

رفت محیا شبی به خانه و دید               زن خود را با غیاث بازاری

گفت ای قبحه این چه اطواراست               دیگران را به خانه می آری

سخنی در جوار شوهر گفت               که از آن فهم شد وفاداری:

چکنم که آن نمی توانی کرد               تو که صد من دل و شکم داری

"اسب لاغر میان به کار آید               روز میدان نه گاو پرواری"

        ***

هجو شراب

از من مرنج ای ز تو شادی جان من               گر لب گشده ام پی هجو شراب تو

زیرا که او قباحتبسیار کرده است               دی شب بجامه ی من و با جامه خواب تو

رباعیات:

اندر ره انتظار چشمی که مراست            بی نور شد و وصال تو ناپیدا

من نام برگردانم و یعقوب شدم            ای یوسف من نام تو یعقوب چراست     

***

تا در ره عشق مبتلای تو شدم            با صد غم و درد مبتلای تو شدم

لیلی وش من حال زارمبنگر            مجنون زمانه از برای تو شدم